Over Chantal

Waarom ik het belangrijk vind om herinneringen vast te (laten) leggen.

Mijn naam is Chantal, geboren in 1982 en sinds november 2018 trotse moeder van Aimee Sophie.

​De afgelopen 12 jaar mocht ik de liefde vastleggen in allerlei vormen. Van bruiloft tot het laatste afscheid. Momenten die er écht toe doen.

Nu ik moeder ben, besef ik hoe snel de alledaagse momenten vervagen. Het ene moment worden het eerste stapje gezet. Het andere moment wordt er met ogen gedraaid en krijg je antwoorden als: “Boeiûh!!!”

Voor wie ik het doe (en waarom het ertoe doet)

Zelf mis ik deze herinneringen van vroeger. Een knuffel van m’n moeder. Of de blikken van m'n ouders als ze wéér moesten wachten tot ik eindelijk m'n bord eens leeg had.

​Daarom laat ik regelmatig één van m’n collega’s langskomen ons vast te laten leggen. Aimee haar eerste verjaardag. De eerste keer sleeën bij de Soesterduinen. Of een moeder-dochter nachtje naar Frozen en het strand.

Foto: Ditta van Gent

​De foto’s die ik hiervan heb zijn ontzettend waardevol. Ik zie mezelf echt als ‘moeder’ bij m’n kleine meisje…
​Dat maakt me ongelooflijk TROTS!!

Ook zijn er momenten vast gelegd die toen ze baby was heel normaal waren en die ik nu al weer vergeten ben.

Foto's die ik zelf niet heb van mezelf als kind. Die ik mis. En als moeder vind het belangrijk dat kinderen het verdienen om later herinneringen hebben waar ze naar terug kunnen kijken. Hoe het voor ze was als kind.

Waarom ik mijn hart en ziel in dit werk stop
​Waarom foto's zo belangrijk zijn?
​

Omdat ik weet dat morgen een illusie is

Helaas heb ik al te vaak van dichtbij ervaren dat het leven plotseling een andere wending kan krijgen. Door ziekte. Een misdrijf. Of plotseling overlijden.

Soms was er tijd om afscheid te nemen. Soms ook niet.
En juist op dat soort momenten besef je hoe kwetsbaar het leven is. En hoe waardevol foto’s zijn. 
​

Omdat ik zelf 22 jaar ziek was

Bijna de helft van mijn leven heb ik geleefd met de ziekte van Lyme. Mijn dagen waren onvoorspelbaar. M’n toekomst onzeker.

Veel herinneringen uit die tijd zijn weg. M'n lichaam en geest waren aan het vechten om de dag te doorkomen. Ik was aan het overleven. De momenten die ik heb beleefd, ben ik kwijt.

Ik weet dus hoe het is om mooie momenten te vergeten, ook al heb je ze wél beleefd.

Foto: Joyce Boutkan

Omdat ik zelf ook geen antwoorden heb

Sinds ik moeder ben, vraag ik me vaak af hoe het bij mij vroeger was.
Wat deed ik als baby? Wat deed ik na schooltijd? Wat deed ik met m’n ouders? Ik weet het niet.

En als mijn dochter later vragen stelt over haar eerste weken… kan ik haar helaas ook geen antwoorden geven.
Niet omdat ik het niet wil vertellen. Maar omdat ik het simpelweg niet meer weet.
​
Voor al deze momenten hadden foto’s kunnen helpen.

Als herinnering.
Als geheugensteuntje.
Of als tastbaars wanneer antwoorden op vragen ontbreken.

Dit is waarom ik fotografeer zoals ík fotografeer
Herinneringen vastleggen zoals het echt was

Ik vraag niks.
Ik regisseer niks.

Ik kijk.
En leg alles documentair vast, precies zoals het zie.

De liefde. De chaos. De stiltes. De grapjes.
De kleine gewoontes.
​
Omdat dít is wat telt. En omdat ik geloof dat juist deze momenten het waard zijn om te bewaren.

Dit ben ik ook…

Als ik niet aan het werk ben, ga ik graag op pad.

Heerlijk uitwaaien op het strand. Lekker uiteten bij een goed restaurant (met vrienden), waar we kunnen genieten van de lekkerste exclusieve gerechten.

Dansen door de woonkamer. Of intens genieten (en vals meezingen met) de muziek op een festival of bij een concert

Daarnaast begeleid ik vrouwelijke ondernemers om te gaan staan voor wie ze zijn. Weer terug te gaan naar hun vuurtje. En dit in te zetten als hun kracht.

Ik probeer elke dag bewust te leven en optimaal te genieten.

Wil je een documentaire fotoreportage van jullie leven zoals het nú is?
Herinneringen van het leven zoals écht voelt?​

Laat me jullie verhaal vastleggen