Waarom ik kies voor documentaire gezinsfotografie: Geen perfecte plaatjes. Wel echte herinneringen.6/8/2025 Mijn dochter werd geboren en ik herinner me er niks van. Geen foto's, geen beelden van onze start als gezin. Dit is waarom ik herinneringen vastleg. Écht en zonder perfectie. De herinnering die ik zelf mis en waarom ik documentaire gezinsfotografie zó belangrijk vindToen ik zwanger was van Aimee was ik er zeker van. Ik wil zo min mogelijk mensen om me heen als ik moet bevallen. Wat ik toen nog niet wist dat het een bevalling van bijna 48 uur zou zijn en ik achteraf níks meer zou weten. De tijd kan ik niet meer terug draaien, maar als dat wel zou kunnen, weet ik dat er een fotograaf bij wil. Misschien heb ik achteraf geen behoefte om de foto's terug te kijken. Maar in mijn geval had het veel vragen beantwoord. Waarom een gewone gezinsshoot voor mij niet werktToen Aimee haar eerste verjaardag steeds dichterbij kwam, wist ik één ding zeker. Dit wíl ik laten vastleggen. Ik wil dat zij later de mogelijkheid heeft om terug te zien hoe haar eerste verjaardag was. Hoe wij als ouders waren. Echt, puur, zonder erover na te hoeven denken wat we aan moeten en hoe we moesten staan. Maar een herinnering van hoe het écht was. Wat is documentaire gezinsfotografie?Dat vind ik zo mooi aan documentaire fotografie. Dat je niet hoeft te doen alsof. Je trekt 's ochtends aan waar je zin in hebt. Het hoeft allemaal niet perfect te zijn. Als kinderen geen zin hebben, hebben ze geen zin. Ik vind het belangrijk dat ze kind kunnen zijn. Hun emoties mogen er zijn. Ook al wordt er op dat moment foto's gemaakt. De wereld is al 'fake' genoeg. Dus waarom jezelf mooier maken, terwijl je er normaliter heel anders bij loopt. Want zeg nou eerlijk... Hoe vaak sta jij op de foto zoals je écht bent? Bij mij hoef je...
Jullie mogen gewoon doen wat jullie normaal doen. 100% jezelf zijn. Zo leg je echte herinneringen vast, gewoon thuisPapa kan gewoon de heg snoeien, terwijl Klaasje met z'n autootjes speelt en mama de boodschappen aan het inruimen is. Ik zie het als een cadeau voor jullie kind(eren) dat ze precies kunnen zien hoe het vroeger thuis was. Niemand die zich ongemakkelijk hoeft te voelen. Geen strijd, omdat kinderen niet meewerken. En zowel papa als mama staat op de foto. Hoe één blik een kostbare herinnering wordtHet besef hoe waardevol dit soort momenten zijn, werd nóg duidelijker toen ik in 2024 een gezin mocht fotograferen in een periode die alles behalve vanzelfsprekend was. Op zaterdagochtend kwam ik aan bij een meisje van 7 en 14 jaar oud. We wisten dat hun papa niet meer lang te leven had. Drie weken nadat ik bij ze was, kreeg ik helaas het bericht: "Nils is zaterdag overleden. Curacao is helaas niet meer gelukt". De mooiste foto van deze reportage (of eigenlijk van heel 2024) is een foto dat het meisje van 7 door de supermarkt loopt, tussen de groente- en fruitschappen, achter zo'n klein boodschappenwagentje. De blik van haar vader. Zo trots. Zo vol liefde. Dit is echt. Foto's hoor je niet in scene te zetten. Het hoort een verhaal te vertellen. En hoe waardevol is deze foto later voor dit meisje. Een foto waar de trotsheid vanaf straalt. Voor wie deze manier van fotograferen écht bedoeld isVoor gezinnen die geen zin hebben in ‘lach eens naar de camera’. Voor moeders die zichzelf niet herkennen op perfecte plaatjes. Voor vaders die liever de heg snoeien dan poseren. Voor mensen die weten: het leven is niet altijd mooi, maar wel écht. Voor wie verlangt naar foto’s waarin je jezelf terugziet. Niet mooier gemaakt. Niet geregisseerd. Gewoon zoals het was. En zoals het voelde. Voor wie later niet wil zeggen: “hadden we maar…” Maar: “kijk, dit waren wij.” Een herinnering voor later. Niet voor de likesFoto’s zijn niet voor social media. Ze zijn een herinnering. Voor later, als je kinderen groot zijn. Momenten die ze vergeten waren en weer kunnen terughalen. Waarop ze weer kunnen zien hoe ze waren als kind. En hoe geliefd ze waren. Benieuwd hoe ik jullie verhaal in beeld kan brengen?
|